دیوید باریش؛ پدر پاراگلایدر

در تاریخ هوانوردی و ورزش‌های هوایی، نام دیوید باریش (David Barish) جایگاه ویژه‌ای دارد. بسیاری از پژوهشگران او را «پدر واقعی پاراگلایدر» می‌دانند؛ مهندسی که سال‌ها پیش از تولد رسمی این ورزش در اروپا، نخستین نمونه‌های بال پاراگلایدر را طراحی و آزمایش کرد.

آغاز مسیر حرفه‌ای

دیوید باریش فعالیت خود را در صنعت هوانوردی از دوران جنگ جهانی دوم آغاز کرد. او ابتدا به‌عنوان خلبان هواپیماهای مسافربری فعالیت داشت و سپس به نیروی هوایی ایالات متحده پیوست و آموزش خلبانی جنگنده را گذراند. پس از پایان جنگ، در مؤسسه معتبر Caltech در رشته آیرودینامیک نظری تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت نمود.

پس از فارغ‌التحصیلی، باریش به بخش تحقیق و توسعه نیروی هوایی آمریکا پیوست و بعدها به‌عنوان مشاور با ناسا همکاری کرد. تخصص او در زمینه آیرودینامیک باعث شد در طراحی انواع سامانه‌های فرود و چترهای پیشرفته نقش مهمی ایفا کند.

ابداع چتر Vortex Ring

در سال ۱۹۵۵، باریش چتر نجاتی نوآورانه با نام Vortex Ring طراحی کرد. این چتر نسبت به نمونه‌های رایج آن زمان، نرخ فرود کمتر، ضربه بازشدن پایین‌تر، وزن سبک‌تر و پایداری بیشتری داشت. این فناوری توسط شرکت Pioneer تولید شد و سال‌ها در ارتش ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفت.

تولد Sailwing؛ نخستین پاراگلایدر

در دهه ۱۹۶۰ و هم‌زمان با پروژه‌های فضایی ناسا، دیوید باریش روی طراحی نوع جدیدی از بال‌های انعطاف‌پذیر برای بازگرداندن کپسول‌های فضایی به زمین کار می‌کرد. نتیجه این تحقیقات، بالی با نام Sailwing بود؛ طرحی که امروزه بسیاری آن را نخستین نمونه واقعی پاراگلایدر می‌دانند.

وی نخستین پرواز موفق با Sailwing را در سال ۱۹۶۵ انجام داد. این بال دارای ویژگی‌هایی بود که بعدها به استاندارد طراحی پاراگلایدرهای مدرن تبدیل شدند؛ از جمله سلول‌های هوایی، پروفیل آیرودینامیکی، پارچه کم‌تخلخل و خطوط بلند تعلیق.

ابداع ورزش Slope Soaring

دیوید باریش پس از موفقیت Sailwing، ایده ورزشی جدیدی به نام Slope Soaring را مطرح کرد؛ ورزشی که در آن خلبان با دویدن از روی شیب‌های چمن‌کاری‌شده پیست‌های اسکی پرواز می‌کرد.

در تابستان ۱۹۶۶، او به همراه پسرش به پیست‌های اسکی مختلف آمریکا سفر کرد تا این فعالیت را معرفی کند. هرچند در آن زمان هنوز پروازهای ترمال و مسافت‌های طولانی شناخته نشده بودند، اما همین پروازهای کوتاه، نقطه آغاز شکل‌گیری پاراگلایدر امروزی محسوب می‌شوند.

سال‌ها جلوتر از زمان خود

بسیاری از فناوری‌هایی که امروز در پاراگلایدرها استفاده می‌شوند، سال‌ها قبل توسط باریش آزمایش شده بودند؛ از جمله طراحی سلول‌های نیمه‌بسته، استفاده از پارچه اسپینکر، نسبت منظری بالا (Aspect Ratio)، روش‌های تیک‌آف و حتی نمونه اولیه پاراموتور.

با وجود این نوآوری‌ها، دیوید باریش هیچ‌گاه به دنبال شهرت یا تجاری‌سازی گسترده اختراعات خود نبود و بیشتر تمرکز خود را بر پژوهش‌های آیرودینامیکی و پروژه‌های مهندسی گذاشت.

بازگشت به پرواز

در اوایل دهه ۱۹۹۰، زمانی که باریش مشاهده کرد پاراگلایدر به ورزشی جهانی تبدیل شده است، دوباره به طراحی بال بازگشت. او در بیش از ۷۰ سالگی نمونه‌های آزمایشی جدیدی ساخت و بار دیگر شخصاً پرواز کرد تا ایده‌های خود را آزمایش کند.

میراث دیوید باریش

دیوید باریش در دسامبر سال ۲۰۰۹ و در سن ۸۸ سالگی درگذشت، اما تأثیر او بر تاریخ هوانوردی همچنان باقی است. اگرچه نام او کمتر از بسیاری از پیشگامان پاراگلایدر شنیده می‌شود، اما اسناد تاریخی نشان می‌دهد که نخستین گام‌های شکل‌گیری این ورزش، سال‌ها پیش از فراگیر شدن آن در اروپا، توسط او برداشته شده بود.

امروزه بسیاری از مورخان هوانوردی معتقدند که بدون نوآوری‌ها و آزمایش‌های دیوید باریش، مسیر تکامل پاراگلایدر به شکل امروزی هرگز به این سرعت طی نمی‌شد.

“`