آشنایی با قسمت‌های مختلف پاراگلایدر

ساختار پاراگلایدر

پاراگلایدر از یک بال تشکیل شده است که از طریق لاین‌ها، رایزرها و کارابین‌ها به خلبان پاراگلایدر متصل می‌شود.

بال پاراگلایدر

بال پاراگلایدر از بالا شبیه به یک بیضی است و دارای نیم‌بال راست و نیم‌بال چپ می‌باشد (جهت‌ها نسبت به جهت پرواز تعیین می‌شوند). بال از تعدادی سلول یا سل تشکیل شده است که با دیواره‌هایی از هم جدا شده‌اند.

جلوی بال را leading edge یا لبه حمله می‌نامند؛ اینجا محل بازشدن سل‌ها است و جریان هوا وارد آن شده و بال را با هوا پر می‌کند. بخش پشت بال را trailing edge یا لبه فرار می‌نامند. دورترین ناحیه هر نیم‌بال را «ear» می‌گویند که به نوک بال (wing tip) ختم می‌شود. فاصله بین نوک‌های دو نیم‌بال را دهانه بال (wing span) می‌نامند.

وقتی بال از هوا پر شده و هوا داخل سل‌ها قرار می‌گیرد، از روبه‌رو و پشت شکل قوس‌مانندی به خود می‌گیرد. بین دهانه بالِ پرشده (projected wing span) و دهانه بالِ پهن شده روی زمین تفاوت وجود دارد. همچنین بین مساحت بال (projected surface) و مساحت واقعی بال روی زمین تفاوت وجود دارد. مساحت پروجکت‌شده همان سطحی است که وزن و بار را تحمل می‌کند، صرف‌نظر از اینکه مساحت بالی که روی زمین باز شده چقدر باشد.

نیم‌بال‌ها و پروفایل بال

هر نیم‌بال از مجموعه‌ای از پروفایل‌ها تشکیل شده است که شکل آن‌ها توسط دیواره‌های سل‌ها ایجاد می‌شود. هر پروفایل دارای سطح بالا و سطح پایین است. فاصله میان قسمت جلویی و پشتی هر پروفایل را «وتر» (chord) می‌نامند. مهم‌ترین ویژگی‌های یک پروفایل شامل طول وتر، بیشترین ضخامت پروفایل و محل قرارگیری این ضخامت است.
بال‌های پاراگلایدر از جنس پارچه‌های خاصی ساخته می‌شوند که با بافت مکانیکی، آغشته‌سازی محافظ و ساختار مقاوم در برابر سایش و تابش UV تقویت شده‌اند. برای کسب اطلاعات بیشتر این مقاله را در سایت ما بخوانید:
جنس پارچه پاراگلایدر و چتر نجات از چیست؟ الیاف، فناوری بافت و پوشش‌های محافظ

سیستم تعلیق پاراگلایدر

سیستم تعلیق پاراگلایدر وظایف زیر را بر عهده دارد:

• توزیع وزن خلبان پاراگلایدر در سطح بال
• ایجاد شکل و فرم صحیح برای بال
• تنظیم زاویه حمله متعادل در بخش‌های مختلف بال (بخش مرکزی و گوش‌ها) از طریق تفاوت در طول لاین‌ها
• و کنترل زاویه حمله در هنگام پرواز

سیستم تعلیق از لاین‌ها، رایزرها و کارابین‌ها تشکیل شده است.

لاین‌ها به نقاط اتصال متعددی در محل اتصال دیواره‌های سی به سطح زیرین بال متصل می‌شوند.

از آنجا که لاین‌ها باعث ایجاد مقاومت در برابر هوا (drag) می‌شوند، طراحان پاراگلایدر تلاش می‌کنند تا طول کلی آن‌ها را کاهش دهند. برای مثال، استفاده از دیواره‌های مورب (diagonals) بین سل‌ها به توزیع بهتر بار و کاهش تعداد نقاط اتصال کمک می‌کند.

در جهت عرضی (زمانی که بال از پشت دیده می‌شود)، لاین‌ها بر اساس نیم‌بال مربوطه به دو دسته چپ و راست تقسیم می‌شوند. نوک بال به لاین مخصوصی به نام «لاین استابيلو» (stabilo line) متصل است که معمولاً رنگ متفاوتی دارد و در صورت بروز پیچ‌خوردگی یا اصطلاحا کراوات در بال یا لاین‌ها، با کشیدن آن می‌توان این وضعیت را برطرف کرد.

در جهت طولی (وقتی بال از پهلو دیده می‌شود)، لاین‌ها به‌صورت موازی در چهار ردیف A، B، C و D تقسیم می‌شوند. لاین‌های A نزدیک‌ترین به لبه حمله و لاین‌های D دورترین هستند. در نزدیک‌ترین موقعیت به لبه فرار، لاین‌های برک (brake lines) یا همان لاین‌های کنترل قرار دارند.

لاین‌هایی که مستقیماً از سطح بال بیرون می‌آیند، در هر بخش به هم متصل شده و در قالب لاین‌های ضخیم‌تر A، B، C و D ترکیب می‌شوند. در نهایت این لاین‌ها از طریق قطعات فلزی مثلثی‌شکل به نام «مایلون» (maillon) به رایزرهای متناظر خود متصل می‌شوند. رایزرها در قسمت بالایی خود به شکلی دوخته می‌شوند که «گوش» (ear) تشکیل دهند و در همان‌جا کارابین، آن‌ها را به هارنس خلبان پاراگلایدر متصل می‌کند.

در انتهای آخرین رایزر، یک رایزر کوتاه‌تر با یک پولی (pulley) وجود دارد. لاین برک از داخل این پولی عبور کرده و به دسته برک (brake handle یا control handle) متصل می‌شود. به این ترتیب، اگر خلبان پاراگلایدر به‌طور تصادفی دسته برک را رها کند، همچنان در محدوده دسترس او باقی می‌ماند.

برخی از پاراگلایدرهای مدرن و ورزشی در ساختار خود دارای اجزای سخت (rigid elements) هستند و ممکن است لاین‌ها و رایزرهای C یا D را نداشته باشند.

رایزرها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که با کشیده شدن سیستم پولی متصل به رایزر A، رایزرهای A، B، C و D به‌صورت متوالی به سمت پایین کشیده می‌شوند و در نتیجه زاویه حمله کاهش می‌یابد. به این سامانه، «سیستم اسپید» (speed system) گفته می‌شود.

برخی از پاراگلایدرها مجهز به «تریمر» (trimmer) هستند که با کشیدن یا آزاد کردن رایزرهای انتهایی، زاویه حمله را تغییر داده و کنترل آن را ممکن می‌سازد.

پاراگلایدرها در انواع مختلف ساخته می‌شوند و هر کدام برای سطح مشخصی از مهارت، شرایط پرواز یا عملکرد فنی طراحی شده‌اند؛ همچنین آن‌ها باید مطابق با استانداردهای ایمنی و ارزیابی‌های فنی معتبر مثل EN‑VS و LTF باشند. برای آشنایی بیشتر با این استانداردها و تفاوت‌های آن‌ها می‌توانید این مقاله را بخوانید: تفاوت استاندارد EN و LTF/DHV در پاراگلایدر |